Rok Pański 1975

W dniu 9. III. 1975 r. odwiedził nasza parafię Dostojny gość – przedstawiciel Stolicy apostolskiej z Rzymu , Delegat Ojca Świętego Pawła VI. Ksiądz Arcybiskup Pogg w towarzystwie naszego Ks. Ordynariusza Ignacego Jeża, Ks. Biskupa Sufragana Tadeusza Werno, Księży Prałatów oraz Księży z dekanatu Lęborskiego.
O godz. 16-ej uroczyste wprowadzenie Ks. Arcybiskupa Poggi do kościoła NMP Królowej Polski. Chór parafii św. Jakuba z Lęborka odśpiewał pieśń „Ece Sacerdos Magnus”. Po krótkiej modlitwie przed ołtarzem powitały Ks. Arcybiskupa dzieci wierszykami i kwiatami, następnie chlebem i solą przedstawiciele rodziców oraz Ks. Proboszcz parafii NMP Królowej Polski  Ks. Jan Grabowski. Także w języku łacińskim powitał Dostojnego Gościa na ziemi lęborskiej Ks. Biskup Ordynariusz Ignacy Jeż. Następnie przemówił delegat Ojca Świętego Ks. Arcybiskup Poggi do licznie zebranych wiernych i udzielił błogosławieństwa Papieskiego.  

W dniach od 16 do 23 marca 1975 r. w naszej parafii odbyły się Rekolekcje Wielkopostne w Roku Jubileuszowym, które przeprowadził ks. Marian Ratuszny z Dąbrowy Górniczej – Kapłan diecezji Częstochowskiej. Wierni naszej parafii gromadzili się licznie i brali czynny udział w naukach rekolekcyjnych.

25.V. 1975 r. – Uroczystość I Komunii św. dziatwy naszej parafii. Po raz pierwszy przyjęło do swych serduszek Pana Jezusa 240 dzieci.

15.VI. 1975 r. Święcenia kapłańskie w Koszalinie.
O godz.16-ej w Katedrze w Koszalinie z rąk Ks. Biskupa Ordynariusza diecezji, Koszalińsko – Kołobrzeskiej otrzymali diakoni święcenia kapłańskie, a wśród nich diakon naszej parafii Jerzy Wyrzykowski.

22. VI. 1975 r. – Uroczystą Msze św. prymicyjną o godz. 12-ej odprawił ks. Jerzy Wyrzykowski. Ks. Prymicjant uroczyście wprowadzony do kościoła został powitany wierszykami i kwiatami przez dzieci naszej parafii. Potem odprawił uroczystą Mszę św. Prymicyjną i udzielił licznym wiernym błogosławieństwa prymicyjnego i  rozdał pamiątkowe obrazki

24. VI. 1975 r. – Uroczystość Jubileuszowa 34-lecie Kapłaństwa Ks. Proboszcza naszej parafii, Ks. Jana Grabowskiego. Na uroczystość Jubileuszowa przybył Ks. Biskup Franciszek Musiel z Częstochowy i sześciu Księży Jubilatów.
Po przeprowadzeniu Księży Jubilatów do kościoła w procesji, odbyła się akademia o Kapłaństwie, połączona ze złożeniem życzeń imieninowych Ks. Proboszczowi i życzeń Księżom Jubilatom.
Po akademii Ks. Biskup Musiel dokonał poświęcenia odrestaurowanej plebani i salek katechetycznych.
O godz. 18-tej uroczysta Msza św. koncelebrowana w języku łacińskim której przewodniczył Ks. Biskup Franciszek Musiel i w czasie Mszy ś. Wygłosił kazanie. Po Mszy św. chór parafii św. Jakuba z Lęborka odśpiewał w języku łacińskim ”Te Deum Laudamus”.

W dniu 16. VIII. 1975 r. z okazji Jubileuszu diecezji Koszalińsko – Kołobrzeskiej przybył do naszej parafii Ks. Biskup Kazimierz Kluz z Gdańska.  
O godz. 18-tej Ks. Biskup Kluz został uroczyście, procesyjnie wprowadzony do kościoła, gdzie powitały Go dzieci wierszykami i kwiatami, przedstawiciele rodziców chlebem i solą oraz Ksiądz Proboszcz Jan Grabowski. Uroczystą Mszę św. odprawił Ks. Biskup Kazimierz Kluz i wygłosił kazanie do licznie zebranych wiernych.

17. VIII. 1975 r.  o godz. 6:30 rano Ks. Biskup Kazimierz Kluz odprawił Mszę św.i przemówił do wiernych, poczym  wyjechał na centralne uroczystości do Kołobrzegu.

17. VIII. 1975 r. – Uroczystości 975-lecia istnienia metropolii Gnieźnieńskiej oraz powstania Biskupstwa w Kołobrzegu.
W uroczystości w Kołobrzegu wzięli udział Księża Kardynałowie Stefan Wyszyński Prymas Polski oraz Karol Wojtyła metropolita krakowski i liczni przedstawiciel Episkopatu Polski oraz Kapłani, klerycy Seminarium Duchownego, Siostry zakonne i licznie zebrane rzesze wiernych.
Księża Biskupi procesyjnie przeszli z plebani parafii św. Marcina na podium przy konkatedrze. Potem nastąpiło powitanie księży Kardynałów i całego Episkopatu Polski przez dzieci, młodzież i przedstawicieli rodziców oraz przez Ks. Biskupa Ordynariusza Koszalińsko – Kołobrzeskiego Ignacego Jeża.
O godz. 11-ej uroczysta Msza św. koncelebrowana, której przewodniczył Ks. Kardynał Karol Wojtyła. Kazanie wygłosił Kardynał Stefan Wyszyński Prymas Polski.
Na zakończenie odśpiewano hymn dziękczynny „Ciebie Boga Wysławiamy”

Sprawozdanie Ks,. Kanonika Jana Grabowskiego – Proboszcza parafii NMP Królowej Polski w Lęborku dla parafian – uczestnika pielgrzymki Roku Świętego.

Cała pielgrzymka jubileuszowa z Polski do Rzymu składała się z około 2500 osób z 28 polskich diecezji, podzielonych na grupy, liczące po sto dziesięć osób, przewożone samolotami Polskich Linii Lotniczych z Warszawy do Rzymu w różnych odstępach czasu. Mój wyjazd nastąpił w grupie kapłanów i świeckich, zebranych z diecezji Chełmińskiej, Warmińskiej i częściowo Tarnowskiej w dniu 10.X. 1975 r.,  w piątek o godz. 4-ej nad ranem. Po szczęśliwej podróży wspaniale obsługiwanej przez pracowników Lotu, wylądowaliśmy na lotnisku Międzynarodowym w Rzymie o godz. 630 rano, witani serdecznie i tak samo później żegnani przy odlocie przez księży Biskupów Polskich, przedstawicieli  Komitetu Roku Św. W Rzymie był także obecny i przy powitaniu i pożegnaniu na lotnisku Ks. Biskup Drzazga z Olsztyna. Przygotowanymi autokarami odwieziono naszą grupę z lotniska i umieszczono w Instytucie Księży Salezjanów, gdzie byliśmy przez cały czas pobytu w Rzymie serdecznie goszczeni. W tym samym dniu tj. piątek po południu mieliśmy wielką radość odprawiania koncelebrowanej Mszy św. pod przewodnictwem Ks. Biskupa Drzazgi na grobie św. Piotra   w bazylice watykańskiej, Którą to Mszę św. ofiarowaliśmy za swoją parafię, za wszystkie rodziny i za całą ojczyznę. Podczas Mszy św. pielgrzymi nasi śpiewali ze wzruszeniem pieśni religijne, uwieńczone hymnem ”Boże coś Polskę”.

11.X. 1975 r. – sobota była Wiecznym Mieście dniem wybitnie pod adresem Polaków. O godz. 12-ej odbyła się audiencja z ojcem św. Pawłem VI w olbrzymiej auli watykańskiej, mieszczącej około 10 tysięcy osób. Na przedzie najbliżej Papieża zajęła miejsce pielgrzymka Polska, dopiero za Polakami pielgrzymki innych narodowości. Przed audiencja Polacy śpiewali wspaniale polskie pieśni religijne, także do matki Najświętsze. Punktualnie o godz. 12-ej wszedł do auli Ojciec św. Paweł VI entuzjastycznie witany poprzez wszystkich zgromadzonych nie milknącymi oklaskami. Na wstępie Ks. Prymas Kardynał Wyszyński w towarzystwie Kardynałów  tak Polskich jak  zagranicznych również murzynów powitał gorąco Ojca św. w imieniu wszystkich Polaków, podkreślając, że przyprowadziła pielgrzymów polskich do Stolicy Piotrowej głęboka, żywa wiara oraz miłość do Namiestnika Chrystusowego, z którym nas łączy tysiąc letnia tradycja i prosił Ojca św. o błogosławieństwo Apostolskie dla pielgrzymów i całego narodu polskiego. Ojciec św. rozpoczął swe przemówienie od pozdrowienia w języku polskim „Niech Będzie pochwalony Jezus Chrystus, Niech żyje Polska”  i stwierdził z przykrością, że tylko tyle umie po Polsku i dlatego jest zmuszony mówić dalej po Włosku. Przemówienie Ojca św. tłumaczył Ks. BP. Władysław Rubin, Sekretarz Synodu Biskupów mieszkający w Rzymie. Ojciec św. pozdrowił gorąco Polskich kardynałów, biskupów, kapłanów, zakonników, zakonnice wszystkich wiernych wyrażając swą wielką radość i wdzięczność za powodu przybycia tak licznej pielgrzymki polskiej do Stolicy Apostolskiej w Roku Jubileuszowym. Natomiast także po ojcowsku do wytrwania w wierze Chrystusowi, abyśmy przeżywali wspólnie radość „ w Królestwie Pana Niebios”. Z kolei przemówił Papież do przedstawicieli innych narodowości. Przed udzieleniem pielgrzymom Apostolskiego błogosławieństwa Ojciec św. zawołał znów po Polsku „  Niech Żyje Polska” a odpowiedzią pielgrzymów polskich Ojcu św. było gromkie „Sto lat”  i burza długich oklasków. Jako pamiątkę w imieniu pielgrzymów i narodu polskiego wręczył Papieżowi Ks. Prymas brązową rzeźbę Matki Boskiej Częstochowskiej, wykonana w kraju przez Zofię Trzcińska – Kamińską. Ojciec św. wychodząc z auli oklaskiwany przez wszystkich pielgrzymów, jeszcze raz odwrócił się do nas i zawołał po Polsku „do widzenia”. Oklaskom dla Ojca św. nie było końca.
11. X. 1975 r. – w sobotę o godz. 17-ej odbyło się główne nabożeństwo Jubileuszowe w Bazylice Papieskiej św. Jana Apostoła na Lateranie. Cała środkowa nawa olbrzymiej bazyliki została wypełniona przez pielgrzymów polskich. Przybyło tez na to nabożeństwo polskie wielu katolików włoskich i zagranicznych. Msze św. Jubileuszową  koncelebrowało wielu polskich biskupów i kapłanów pod przewodnictwem Ks. Kardynała Wojtyłły, podczas której kazanie wygłosił Ks. Prymas Stefan Wyszyński, podkreślając historyczny związek Kościoła w Polsce ze Stolicą Chrześcijaństwa w Rzymie. Prymas powiedział, że Polska zawsze wierna Bogu, Kościołowi Chrystusowemu i Jego Namiestnikowi. Jako specjalny delegat Ojca św. witał Polskich pielgrzymów w Bazylice Laterańskiej  wikariusz papieski Ks. Kardynał Poletti, który podczas ofiarowania we Mszy św. przyjmował symboliczne dary polskie, składane przez przedstawicieli poszczególnych grup diecezjalnych. Wśród nich widniała także z napisem Naszej diecezji Koszalińskiej. Delegat Ojca św. był wielce wzruszony darami składanymi w Bazylice Papieskiej, które przywędrowały z pielgrzymami polskimi aż z tak daleka. Pielgrzymi nasi podczas całej Mszy św. śpiewali pieśni religijne w języku ojczystym, które zakończyli hymnem:” Boże coś Polskę”.
12. X. 1975 r. niedziela – o godz. 10-ej mieli znów szczęście pielgrzymi nasi zobaczyć Ojca św. na uroczystości kanonizacyjnej Irlandzkiego męczennika Arcybiskupa Oliwiero Plunkett, na którą otrzymali kartę wstępu również wszyscy Polacy. Ojciec św. w asyście wielu kardynałów i biskupów wśród nich także Polskich, odprawił uroczystą Mszę św. po łacinie podczas której podał życiorys i ogłosił świętym arcybiskupa  Oliwiero w pięciu językach.: tj. łacińskim, włoskim, francuskim, angielskim i hiszpańskim a na koniec przemówienia widząc przed sobą Polaków całym sercem zawołał jeszcze po Polsku „ Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus, niech żyje Polska, do widzenia”, po czym odśpiewano credo mszalne. Jednomyślnie stwierdzono, że taki wyjątek w liturgii mszalnej Papież uczynił tylko dotychczas dla Polaków.                                            
Po nabożeństwie kanonizacyjnym o godz. 12-ej Ojciec św. udzielił wszystkim pielgrzymom na Placu św. Piotra swego apostolskiego błogosławieństwa z okna watykańskiego, żegnamy morzem białych chusteczek w erkach pielgrzymów, których również i Papież żegnał z chusteczką w ręku.
W niedziele po obiedzie nasza grupa wraz z innymi wyjechała do Monte Casino, oddalonego 120 km Na południe od Rzymu, gdzie znajduje się cmentarz naszych bohaterów narodowych, poległych w walce z hitlerowskim okupantem o wyzwolenie Italii, a szczególnie o Monte Casino, położonego wysoko 2 tysiące metrów nad poziomem morza.
Wzruszający widok: około tysiąca grobów polskich żołnierzy i oficerów z dużym napisem przed grobami wokoło posadzki cmentarza  „ Przechodniu powiedz Polsce, żeśmy polegli wierni w jej służbie” z wysokim pomnikiem na szczycie góry cmentarnej, na którym widnieje napis do głębi wzruszający „Oddaliśmy Bogu Duszę, Ziemi Włoskiej ciało, Polsce serce”, na cmentarzu tym leży także pochowany Bp. polowy Polski  Józef Gawlina oraz Generał Anders – dowódca Strzelców Podhalańskich, którzy walczyli wraz z piechotą polską o Monte Casino.
Po modlitwie nas na cmentarzu za naszych poległych rodaków odprawiono Mszę św. w odbudowanej po wojnie bazylice benedyktyńskiej, położonej opodal cmentarza polskiego, której przewodniczył jako koncelebrans Ks. Bp. Mazur z diecezji Siedleckiej.  
W poniedziałek rano nasza grupa miała szczęście wyjechać do Asyżu, miejsca św. Franciszka, oddalonego na północ od Rzymu ok. 240 km Najpierw my wszyscy Kapłani naszej grupy pod przewodnictwem przełożonego ojców Kapucynów z Ryczwałdu koło Grudziądza ofiarowaliśmy Mszę św. w bazylice nad grobem św. Franciszka za swoich parafian, za rodziny nasze, za rodziny franciszkańskie i zakonne, za cały nasz Naród i za wszystkich poległych za wolność naszej Ojczyzny. Znów podczas Mszy św. w bazylice Franciszkańskiej w Asyżu rozległy się Polskie pieśni religijne, których z uwaga słuchali pielgrzymi zagraniczni, zwiedzający i modlący się w Bazylice franciszkańskiej. Mszę św. uwieńczyliśmy także hymnem „Boże coś Polskę”. Bezpośrednio po Mszy św. nawiedziliśmy grób św. Franciszka w dolnej części bazyliki. Następnie nawiedziliśmy kościół  św. Damiana w Asyżu opodal bazyliki z zabudowaniem, gdzie był więziony św. Franciszek przez własnego ojca Bernardone , bogatego kupca z Asyżu, który wzbraniał życia pustelniczego swojemu synowi, bo chciał go widzieć swoim bogatym następcom, a nie jałmużnikiem, zakonodawcą. Nawiedziliśmy także grób św. Klary za szkłem w podziemiach założycielki sióstr Klarysek, której ciało wraz z habitem zakonnym mimo upłynęło już siedemset lat, zachowało się doskonale. Następnie nawiedziliśmy mały kościółek tzw. Porcjunkulę, położony jeszcze dalej za kościołem św. Damiana w Asyżu, w którym św. Franciszek się modlił i przy którym założył swój zakon braci mniejszych. Widzieliśmy także celkę obok kościółka Porcjunkuli, gdzie mieszkał, pracował i umarł św. Franciszek. Ten mały kościółek Porcjunkuli jak i celka św. Franciszka znajdują się we wnętrzu drugiej wspaniałej bazyliki franciszkańskiej w Asyżu, którą zbudowali po śmierci  Franciszka jego zakonnicy.
Prócz tego oglądaliśmy ogródek róż czerwonych przy klasztorze franciszkańskim, które zasadził własnymi rękami św. Franciszek, a które przetrwały do dzisiejszych czasów, pielęgnowane przez braci św. Franciszka. Osobliwością tego rosarium  jest to, że na rozkaz św. Franciszka róże rosły i rosną nadal bez kolców, aby nikogo nie skaleczyć i nikomu nie zrobić krzywdy, lecz przesadzone na jakiekolwiek inne miejsce poza ogródkiem św. Franciszka, albo zanikają zupełnie, albo wyrastają już z kolcami. I tak jak za czasów św. Franciszka, tak i dzisiaj latają po rosarium siwe gołąbki i siadają na wyciągniętych rękach pomnika św. Franciszka, stojącego w ogródku.
We wtorek zwiedzaliśmy różne budowle i pozostałości starego Rzymu, między innymi I Forum Romanum i Coloseum, gdzie rzucano pierwszych chrześcijan na pożarcie dzikim zwierzętom i gdzie odbywały się walki gladiatorów. Nawiedzeniem pięknej bazyliki Maryjnej tzw. Sancta Maryia Maggiore, w której znajduje się najstarszy cudowny obraz Matki Boskiej, jak tradycja mówi – dzieło Łukasza Ewangelisty zakończyliśmy (uzyskaniem także odpustu Jubileuszowego) naszą pielgrzymkę w Wiecznym Mieście. Odlecieliśmy samolotem do ojczyzny o godz. 19-ej wieczorem z wielkimi przeżyciami i zachęta Ojca św. do wytrwania w wierze i wierności Chrystusowi  oraz Jego Kościołowi.
W dniu 12 października w łączności z tymi, którzy byli zgromadzeni wokół Ojca św.  Pawła VI u grobu świętych Apostołów Piotra i Pawła, wierni naszej parafii łączyli się na Mszach św. w modlitwie i modlili się w różnych intencjach a wśród nich aby przynależność do Chrystusowego Kościoła i wyznanie wiary było nasza chluba i radością. Błagaliśmy również o przymnożenie wiary, zachowanie nas w jedności o przebaczenie i pokój.

14. X. 1975 r. jacyś złodzieje, chuligani dopuścili się świętokradztwa w naszym kościele, rabując wiele wot z ołtarza głównego i ołtarzy bocznych, wyrządzając szkodę na około 8000 zł. i niszcząc różne rzeczy. Mamy nadzieję, że świętokradztwo się wyda.

Pod koniec października otrzymaliśmy dwa nowe konfesjonały, zamówione przeszło rok temu w Wejherowie. Jeden jest fundacji rodziców dziatwy  pierwszokomunijnej, a drugi zamówiony w imieniu parafii. Poświęcenia konfesjonałów dokonamy po uzupełnieniu przez rzeźbiarza obrazów u góry konfesjonałów, które już wykonuje.

W Dniu 24 listopada br. przybyli do naszej parafii klerycy z Seminarium Duchownego na „Dzień Duszpasterstwa Powołań”. Byli to: diakon Edmund Koland z diecezji Koszalińskiej, ze Słupska oraz alumn V roku Jan Kubasiński z diecezji Gorzowskiej.
Przez całą niedzielę na wszystkich Mszach św. głosili kazania powołaniowe oraz spotkali się z ministrantami i młodzieżą zarówno męska jak i żeńską, wygłaszając prelekcje na temat: „Jak kształtowało się moje powołanie”.
W trakcie  spotkania klerycy pokazywali zdjęcia z Seminarium i ukazywali poprzez śpiew, że w Seminarium oprócz zajęć naukowych jest również czas na rozwijanie swoich osobistych zainteresowań.
Ks. Kanonik w serdecznych słowach podziękował im za przybycie oraz złożył na ich ręce gorące podziękowania Przewielebnemu Ks. Rektorowi za ułatwienie naszej młodzieży na taki bezpośredni kontakt z alumnami.

W drugą niedzielę adwentu tj. 7 do 14 grudnia odbyły się w naszym kościele rekolekcje adwentowe, które przeprowadził O. Roman Pająk, karmelita bosy z Krakowa.

10. XII. 1975 r. został przez Władze Kościelne odwołany z placówki wikariusz tutejszy ks. Władysław Miguła. Wakujące stanowisko wikariusza uzupełnił J. E. Ks.  Biskup Ordynariusz kierując do pracy duszpasterskiej kapłana z archidiecezji krakowskiej ks. Mariana Piotrowskiego, który przybył do parafii 23 grudnia. Ks. Proboszcz serdecznie powitał nowego pomocnika ks. Prefekta i życzył jemu obfitych łask Bożych na tej nowej placówce.

W dniu 25 grudnia Ojciec św. dopełnia obrzędu zamknięcia św. bramy w bazylice watykańskiej, ale to nie znaczy, że kończy się źródło łask Bożych. Rok św. który się skończył był wielki i doniosły dla dzieła pojednania z Bogiem i z ludźmi. Daj Boże aby radość i pokój Bożego Narodzenia obiegły Polska ziemie i zagościły w sercach wszystkich ludzi.

W ostatnią  niedzielę grudnia odbyło się nabożeństwo kolędowe przy żłóbku  dla dziatwy ze śpiewem kolęd i deklamacjami.                                                                                  
Ks. Marian Piotrowski

31.XII. 1975 r. – o godz. 18-ej Msza św. dziękczynna za wszystkie łaski otrzymane w ciągu całego mijającego roku - oraz przebłagalna za wszystkie nasze niedociągnięcia tak w życiu osobistym jak i zbiorowym. Ks. Proboszcz dał krótkie sprawozdanie duszpasterskie i odśpiewaniem „Ciebie Boga Wysławiamy” zakończono uroczystość.